hep simdiki zamani yasayan bir gorunumu vardir onun
gider, oradaki dostlari kusatir tum hayatini
gelir, bir tek buradaki dostlarina yeter zamani
oradayken, burayi merak etmez
buradayken, oradan kopmustur.
bagimsizlik sever, ozgur takilir.
kim yanindaysa odur dostu,
uzaktakiler vakit kaybidir.

biz bu izlenimi edinirken onun bu davranislarindan
aklindan gecenleri kim bilebilir...
belki de tum sorunu yakinla uzagi birlestirememek
butunlestirememektir.

tek basinaliktan bikkin
birisini bekler gelsin acsin kapali kapagini kuyunun
cikarsin onu derinlerden gun isigina diye
gun be gun, ay be ay, yil be yil...

icindeki yalnizlikta buyur gecen yillarla
gucludur ama artik sikilmistir bu gucu kullanmaktan
yorulmustur sonuna kadar tek direnmekten
ama bu kendine guven varken,
ihtiyaci da yoktur baskalarina.
bikmistir belki de...
kim bilir
ozgurlugun degeri yoktur ki kimseyle paylasamadikca.